Geweldig leuk stukje in de krant geschreven door Magda Dullemond (deel 1)!

Geweldig leuk stukje in de krant geschreven door Magda Dullemond (deel 2)!

Er zijn 0 reacties

Een paar dagen na het ongeluk stond de auto in Leeuwarden. Samen met een collega van Sander zijn we er naar toe gereden!

Het weerzien was best wel heftig voor mij, voor die stoere Sander geen enkel probleem. We hebben goed kunnen zien hoe zo'n zij- en stoel-airbag er nu eigenlijk uitziet en functioneert. We mochten al onze spullen eruit halen. Want ja.. Ik had natuurlijk wel alle spullen meegenomen voor de voorrondes van Million Dollar Wedding, maar de sleutels lagen nog gewoon in de auto, duh! Ik voelde me net een dief.... zelfs de autoradio hebben we eruit gekrikt!

De schade

De auto was total-loss, dat was duidelijk. We konden nog maar 1 ding doen en dat was hopen op een fatsoenlijke dagwaarde, zodat de financiële schade een beetje beperkt bleef. Het was een auto van Sanders werk, dus ik voel me als chauffeur knap lullig zeg maar... Natuurlijk is er een verzekering, maar als er een paar duizend euro weg is, vind ik dat niet heel prettig. Gelukkig viel het mee en durf ik iedereen nog recht in de ogen aan te kijken.

Nu op zoek naar een andere auto en ik heb eigenlijk maar 1 harde eis en dat is.... Yep, zoveel mogelijk airbags.

Het was goed om de auto te zien en alles even plekje te geven. Nu is het klaar en kan het boek dicht... al ben ik bang dat deze 'Schumacher' de rest van haar leven grapjes moet incasseren!

Er zijn 2 reacties

SPIERPIJN, SPIERPIJN, SPIERPIJN en nog eens SPIERPIJN. Van sommige spieren wist ik het bestaan niet eens af! Allemachtig ik leek wel een tachtig jarig vrouwtje. Sander had natuurlijk helemaal geen spierpijn, maar ja die lag ook te slapen. San had wel last van alle wondjes. Maar geen geklaag, want we zijn er nog en als dit alles is...

De zondag is er nog volop bijgebept (bijgepraat) en rinkelde de telefoon non-stop. Langzaam drong alles door.. niet alleen het ongeluk, maar ook de nieuwe opdracht voor onze one million dollar wedding. Geen tijd om te lanterfanten, actie is noodzakelijk.

De opdracht

"Maak een promotiefilmpje van drie minuten over jezelf en lever dit binnen twee weken aan."

• * Wat willen we filmen?
• * Hoe gaan we het filmen?
• * Wie kan ons helpen?

De hulptroepen

Ivan? Ivan en Roeselinde zijn vrienden van ons. Ivan filmt veel voor zichzelf en vanuit zijn bedrijf. Joehoe.. hij wil helpen! Dus script bedacht met hulptroepen en aan de bak. Er ging een hele nieuwe wereld open, ik heb echt nooit geweten hoeveel tijd er gaat zitten in het maken van en filmpje van drie minuten. Dus DANK JE DANK JE DANK JE, Ivan.

Het opnemen was weer een belevenis op zich. Mensen die blijven kijken, suffe gezichten, uitpuilende buiken, take 1, take 2, take 3, take 4.... We hebben zoveel gelachen. Het was iets minder toen de camera 's ochtends na een feestje aan de rand van ons bed stond. Gelukkig valt er niets te ruiken vanaf tv!

Er zijn 0 reacties

Strak van de adrenaline werd het dus toch Zeist, want thuis is ook maar thuis. We waren veel te laat (natúúrlijk..) dus heb ik een telefoontje gepleegd naar Zeist om te vertellen over het ongeluk en of het mogelijk was om later te komen! Er werd erg meegeleefd en het was geen probleem... Dus de taxi toog naar Zeist!

In de taxi werd ik teruggebeld met de mededeling dat we werden opgewacht door Wendy van Dijk en een cameraploeg. Oh.. oké! Sander heeft van ellende met kwijl (hmmmm) de bloedsporen van zijn gezicht gepoetst. En inderdaad in Zeist werden we keurig opgewacht... Ik zie geloof ik niet heel erg uit naar die beelden. Ben bang dat we erg bleek en verwilderd uitzien! Doordat we laat waren, mochten we direct door naar de jury. De jury was op de hoogte van ons ongeluk, maar dat wisten wij niet. Dus wij stonden daar vrolijk ons ding te doen, terwijl de jury waarschijnlijk twee zielige hoopjes mens verwachtte. Ons ding ging goed en na een paar vragen zei de jury: "JULLIE ZIJN DOOR!" Ja, hoor.......

Na de jury

Eenmaal buiten zat er iemand met een fles Prosecco die uit de lucht was komen vallen (hmhm). En ach...wij hoefden toch niet meer te rijden dus een glaasje ging er wel in op zo'n heftig dagje. Na het glaasje en het lezen van de volgende opdracht was het tijd om een manier te bedenken om vanuit Zeist weer in Sexbierum te komen. Lang leve (schoon)ouders, want die zijn zonder morren in de auto gestapt om ons op te halen. Ondertussen zijn wij lekker uiteten geweest met een leuk stel dat we ontmoet hebben daar... Terug in de auto nog steeds hyperdepieper, hier en daar nog een glassplinter verwijderd en 100.000x het verhaal verteld. Thuis nog maar een borrel en toen echt heerlijk geslapen. De day after... NIET PRETTIG!

Er zijn 0 reacties

We zijn een week later! Op naar ronde twee... we hebben niet meer geoefend en moeten om vier uur aanwezig in Zeist. We gaan keurig op tijd (zo waar!) op pad. Onderweg hebben we bij een tankstation zo'n slap schraal broodje gehad, waarna ik achter het stuur ben gekropen, zodat San even kon slapen. Sander was namelijk al om half vijf uit de veren voor zijn werk. Ik rijd lekker en luister naar de radio. Heerlijk ontspannen, maar dan.... Ik wil invoegen naar de snelweg en schrik van iets, waardoor ik in de berm kom met de auto. Ik heb totaal geen controle meer over het stuur en zie akelig snel een lantaarnpaal op de auto afkomen. Op het moment dat Sander rechtop gaat zitten slaat de paal in zijn deur en vliegen we over de kop!

Terwijl we daar op de kop lagen, voelde ik een moment van opluchting, omdat San reageerde. Direct daarna schreeuwde onze hele instinct: 'UIT DIE AUTO' (teveel films gezien denk ik). Paniek overviel me, geen oriëntatie, gordel zat nog vast en mijn raam was dicht.... Gelukkig bleef Sander helder en reageerde ik op zijn aanwijzingen, waardoor we pijlsnel 30 meter van de auto af in de berm zaten.

De hulptroepen

Het spektakel barstte snel los om ons heen. Lieve mensen die 112 bellen en stoppen, ambulance, politie, politiehelikopter, verkeersregelaars, bergingsbedrijf, maar ook ramptoeristen en fotografen.... We hebben het allemaal enigszins verbijsterd zitten aanschouwen en waren vol adrenaline. De lichamelijke schade viel, godzijdank, reuze mee. Sander had glaswonden en door het bloeden leek het erger dan het was.

Ik moest blazen (uiteraard een P) en een verklaring afleggen. De auto werd rechtop gezet door het bergingsbedrijf en de eerste grapjes tussen ons vlogen over en weer. We konden onze spullen pakken en de auto bekijken, de lantaarnpaal lag in tweeën om de auto heen. Toen ik twee speelgoed autootjes opraapte uit het gras, was daar toch een slik, een traan en ontzettend veel dankbaarheid dat de kindjes veilig in Sexbierum zaten!

Het bergingsbedrijf heeft ons uiteindelijk afgezet bij het ziekenhuis (500 meter verderop). Hier werd Sander behandeld, terwijl ik met de verzekering belde. Toen Sander geprikt, gepoetst en verbonden was, stond er een taxi op ons te wachten voor het ziekenhuis. We moesten alleen nog even beslissen welk kant de taxi op zou gaan. Naar Zeist of terug naar het noorden?

Er zijn 0 reacties

Op naar Zeist, de voorrondes voor Million Dollar Wedding zijn gestart! De avond ervoor nog het een en ander in elkaar geflanst om onze sketch te ondersteunen.

We gaan het leuk beleven en plakken er lekker een nachtje hotel en dagje sauna achteraan. We waren, zoals gewoonlijk, weer net op tijd (vaak ook net niet). In Zeist was het een drukte van belang met een heleboel stellen. De sfeer was relaxt en al snel zaten we lekker te beppen (kletsen) met andere koppels.

Eenmaal aan de beurt moesten we wachten in een gang alvorens we naar de jury mochten. Het was echt 'auditie' doen. We hadden geen last van zenuwen, want het is gewoon leuk om mee te maken en wat zijn de kansen met 4000 stellen? We stapten ontspannen naar binnen en hadden veel plezier in onze sketch. We kregen een paar leuke vragen en toen de opmerking: "Geweldig helemaal leuk, jullie zijn door!" Huh...

Gierend van het lachen zijn we naar buiten gegaan, want dit was niet gepland. Na een biertje hebben we nog een testje gedaan, waaruit bleek dat we echt totaal verschillend zijn. We keken elkaar soms aan, zo van 'echt waar, vind je dat?' Die avond zijn we heerlijk uit eten geweest en hebben we nog fantastisch na zitten lachen. Een dag met een gouden randje!

Er zijn 0 reacties